คนข้างๆ โคดมั่นคว้าปากกาขึ้นวาด วาดสวยซะด้วย(ไอ่เราก็ดันดูรูปมันออก เวรกรรม)

มองดูรูปตัวเอง วาดไรฟะ=_=! เส้นดินสอเข้มปึ้ด ภาพแรกเลยค่อนข้างเน่า แต่ก็ไม่ลบ เพราะตั้งใจจะวาดภาพบ้านตัวเอง

(ไม่เคยนึกถึงโลกอนาคตแบบแกหรอก พลังจิ้นด้านนั้นตรูต่ำเฟ้ย)

เสร็จแล้วก็พล่ามประกอบภาพ แล้ววาดรูปถัดไป หัวข้อคน หึหึ ถนัดเสร็จตรู!

วาดเด็กสาวออกมาคนนึง ทำหน้าโมเอะ（[∂]ω[∂])~

ก็ไม่ได้สังเกตหรอกว่าคนอื่นวาดรุปเต็มตัวรึเปล่า แต่ตัวเองก็วาดไปครึ่งตัว(รวมทั้งภาพถัดไปด้วย) ด้วยตั้งใจที่จะแสดงสีหน้าตัวละครเต็มที่

สุดท้ายก็ได้เด็กสาวกะมือที่ดูพิกลพิการ-*- ด้วยความกลัวที่จะเสียเวลาก็รีบเขียนบรรยายและวาดภาพถัดไปทันที

ได้นักศึกษาแพทย์ออกมาคนนึง ตอนแรกก็กลัวจะว่าออกมาหล่อโฉดตามคอนเซปต์ประจำ เลยพยายามที่จะลดพลังมืดให้ดูเป็นคนปกติ

สุดท้ายออกมาก็ผ่านไปด้วยดี แต่ดันมีผู้สูงวัยโผล่มาอีกนึงหน่อ ด้วยความมันส์มือ =`△=

แล้วสติก็เริ่มกลับเข้าสู่สามัญ(สามานย์) ตระหนักว่า วาดเกินคำสั่ง ซะสวยหรู

กะจะเขียนประกอบเต็มที่ แต่ต้องรีบลบออกไม่เสี่ยง เด๋วเค้าจะว่าเราเพ้อเจ้อ(เป็นประจำ) ฮา

รีบเปลี่ยนให้ตัวเอกคิดอยู่คนเดียว แล้วก็ร่ายซะ(วนไปวนมาอยู่ในอ่างน้ำอ่ะแหละ)

พอเขียนเสร็จก็หันไปมองนาฬิกา เริ่มมีคนเสร็จแล้ว(=ヮ=) ไอ่เราเหลืออยู่2บทความใหญ่ซะด้วย

แต่ด้วยเวลาที่เค้าให้มามันมากมาย กระผมก็กะเวลาด้วยความสามารถล้น55+ ตรูจะเขียนเอื่อยเรื่องของตรู

แล้วก็เริ่มพลิกไปเขียนหน้าแรก รู้สึกว่าเป็นความใฝ่ฝันที่ดี ดีที่ว่าขบคิดมาก่อนแล้ว(อยู่ในใจ)

โป๊ะเช๊ะ! ก็เลยเขียนได้เลยไม่ต้องเสียเวลามากมายคิดเหมือนคนอื่น

และแล้วก็มาถึงรูปสุดท้าย ไม่ให้วาดแต่ให้แต่งเรื่องเอาตามจินตนาการ

หึหึ ไม่เหลือ เขียนเป็นพล๊อตสั้นๆที่มีน้ำมากกว่าเนื้อหาซะอีก XD

รู้สึกถูกใจในพล๊อตที่เขียน แต่บรรยายซะจะแต่งเป็นฟิคแทน

เวลาตอนนั้นคนก็เริ่มลุกมาส่งเสียงอืออึงไปทั่วห้อง ก็เลยรีบๆจบ+หัวเลยตื้อ

ณ ตอนนั้น คนข้างล่างก็คงสงสัยเช่นกันว่า คนอื่นกรอกอยู่ที่ใบประวัติแต่ไอ่คนข้างบนดันเขียนเรียงความยิกๆ

(เป็นนิสัยหนึ่ง--ชอบทำจากหลังมาหน้า แบบยุ่น（*´▽`）)

สุดท้ายก็เสร็จทันเวลาตามที่กะไว้พอดี(เหลือเวลานิดหน่อย)

ออกมาข้างนอกเจอกะป้า กะสาม แนนกลับไปก่อน

แล้วก็คุยกับสามว่า ของตัวเองเพ้อเจ้อรึป่าว

สรุปได้ว่า สามจินตนาการล้ำลึกกว่าข้าพเจ้าอีก /omg 

วันนี้ไปทำแบบทดสอบประกอบการสัมภาษณ์ที่รามาฯคับ

มีเด็กจากหลายๆแห่งเต็มไปหมด(ได้เพื่อนใหม่มาคนนึงด้วยละ เดินมาคณะด้วยกัน) โดยรวมแล้วคาดว่าไม่น่าจะถึง162คน ตามที่เค้ากำหนดเป็นแน่แท้

แบบทดสอบวันนี้ มีด้วยกัน2พาร์ทหลักๆ

1.พาร์ทแรก เป็นแบบประเมินจิตใจ มีจำนวน77ข้อ กับเวลา15นาที

ตอนแรกๆ เราก็เขียนไปเป็นประโยคให้ใจความสมบูรณ์ แต่ก็ตอบไปได้เพียงหน้าเดียว เสียงผู้คุมก็ดังขึ้นมาว่า "เหลือเวลาอีก5นาที"

ใจตกไปอยู่ตรงลิ้นปี่(ตาตุ่มเบื่อละ ต่ำไป55+) อีก2หน้าที่เหลือของกระผมยังว่างเปล่า รีบปั่นตาเหลือก ด้วยคำกะทัดรัดสั้นๆทุกข้อ

ปรากฏว่า พอหมดเวลาเหลือบไปมองคนข้างล่างΘ∀Θ  เค้ายังเว้นว่างเต็มไปหมด เหอๆ

แต่ก็คิดว่า ตัวเองทำครบก็ดีละ (แล้ววันรุ่งขึ้นจะไปตอบสัมภาษณ์เค้าไว้อะไรเนี่ย เขียนไม่ได้ใจความ-*-)

2.พาร์ทสอง ให้เขียนเรียงความ พร้อมวาดรูปประกอบตามหัวข้อที่เค้าให้มา

ผมก็เปิดเร็วๆผ่านๆ ใจนึงก็อยากจะทำ แต่กลับเลือกที่จะไปกรอกประวัติส่วนตัวก่อน (คนข้างบนคงคิดว่า ทำอะไรของมันหว่า?)

พอหมดไปเกือบครึ่งชั่วโมง ผมก็เริ่มจับพาร์ทสองจริงจังซะที

ตอนกรอกข้อมูลก็เหลือบ(อีกแล้ว) เฮ้ยไม่ใช่! แค่ผ่านตา เห็นว่าคนข้างล่างเค้าเขียนไปหยุดไป คนที่นั่งข้างๆก็เป็น

แต่กระผมก็ไม่เก็บมาใส่ใจมาก เขียนไปวาดไปใจก็เต้นระส่ำ วาดภาพบ้านแล้วก็ลบทิ้ง มันใหญ่เกินกระดาษ=[]=

(ต่อ (2))

สวัสดีฤดูร้อน,

เวียนมาอีกครั้งกับปิดเทอมใหญ่

ตอนนี้แสงแดดกำลังแผดเผาทุกคนซึ่งเดินอยู่บนแผ่นดินที่เรียกว่า"ประเทศไทย"

ปีนี้ หน้าร้อนมาเร็วกว่าที่คิด อุณหภูมิของอากาศแปรเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว จากยี่สิบต้นๆกลายเป็นสามสิบปลายๆ

เช่นเดียวกันกับชีวิตของผม ที่ขณะนี้อยู่ในช่วงรอยต่อ ที่ต้องก้าวข้ามจาก การเป็นนักเรียนชั้นมัธยม ไปสู่รั้วอุดมศึกษาของมหาวิทยาลัย

เพื่อนๆทุกคนต่างก็มีคณะที่ใฝ่ฝันกันสักคณะ มีเพียงบางคนที่ลังเลในการเลือกเรียนสาขาต่างๆ บ้างก็คิดถึงการเรียนในหลักสูตรนานาชาติ

แต่ส่วนใหญ่คงเลือกเรียนในหลักสูตรภาษาไทยนี่ละ ตัวผมก็คงเป็นเหมือนคนส่วนใหญ่ แต่ทว่ายังไม่ได้ตกลงปลงใจแน่นอนกับคณะใดๆสักที

โดยส่วนตัวแล้ว ผมมีความสนใจในวิชาเคมีกับฟิสิกส์ แต่ในวิชาอื่นๆผมก็ให้ความสำคัญไม่ต่างกัน

ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ตัวผมไม่มีความอ่อนด้อยหรือโดดเด่นในวิชาใดๆเป็นพิเศษ รวมไปถึงวิชาเช่น ศิลปะ และดนตรี ซึ่งเป็นกิจกรรมโปรดที่ผมเลือกที่จะทำในยามว่างด้วย

คนรอบๆตัวผมมักบอกผมว่าควรจะเลือกเรียนคณะนั้นเพราะเงินดี หรือคณะนี้เพราะมันดูมั่นคง สำหรับผมคณะไหนก็ได้ที่ผมถนัด แต่ว่า..คณะไหนเล่าที่เหมาะสมกับตัวผมจริงๆ

การที่คุณขวนขวายเรียนรู้สิ่งต่างๆนั้นเป็นสิ่งที่ดี แต่หากคุณเอาแต่หมกมุ่นและมุ่งแต่เรียนจนไม่มีเวลาหันมาดูตัวเองแล้ว คุณจะไม่มีวันค้นพบความเป็นตัวคุณอย่างแน่นอน

ให้เวลาและโอกาสสำหรับความสุขเล็กน้อยๆเสียบ้าง แล้วจะทำให้ชีวิตคุณดูมีความหมายมากยิ่งขึ้น

แน่นอนว่าชีวิตคนเราไม่ได้อยู่กับตัวเองและคนใกล้ตัวตลอดเวลา มนุษย์เราเป็นสัตว์สังคมที่ต้องการจะมีปฏิสัมพันธ์กับคนรอบข้าง

ฉะนั้นแล้วการเรียนภายในห้องเรียนและจมปลักกับกองหนังสือจึงไม่ใช่สิ่งที่คุณจะได้เผชิญต่อไปในภายภาคหน้า

กระนั้นแล้ว แม้พื้นฐานของมนุษย์จะเป็นดังเช่นสัตว์สังคมก็ตาม ทว่าแทนที่จะปล่อยให้มันเป็นไปกับความคิดที่ผู้คนยัดเยียดให้คุณ คุณควรจะขีดเขียนมันด้วยมือของคุณเอง

แต่ยังไงพื้นฐานความเป็นจริงก็ยังคงอยู่กับทุกคนเสมอ ไม่เพียงแต่คุณหรือกับผมเท่านั้นหรอก และสิ่งนี้ละคือปัจจัยตัวสำคัญ ที่จะคอยบงการคุณให้ดำเนินต่อไปในสังคมของเรา

และกำหนดขอบเขตของความเพ้อฝันของคุณก่อนที่มันจะหลุดลอยไป 

อ่า.. มันถึงเวลาแล้วที่ผมจะต้องให้เวลากับตัวเองในการวางแผนอนาคตอันใกล้ และยาวไกลต่อไปสำหรับตัวของผมเองและครอบครัว

ยังไงชีวิตจริงของมนุษย์เรายังไม่เริ่มต้นขึ้นนี่นะ

แต่ทางเลือกของคุณ คุณต้องการพรมที่ยาวไปถึงอนาคตด้วยรูปแบบไหนกันละ? ..l 

เงินสกุลบาท

เงินบาท (ตัวละติน: Baht ; สัญลักษณ์: ฿ ; รหัสสากลตาม ISO 4217: THB)

เป็นสกุลเงินตราประจำชาติของประเทศไทย เดิมคำว่า "บาท" เป็นหนึ่งในคำใช้เรียกหน่วยการชั่งน้ำหนักของไทย

ปัจจุบันยังมีใช้ในความหมายเดิมอยู่บ้าง โดยเฉพาะในการซื้อขายทองคำ เช่น

"ทองคำวันนี้ราคาขายบาทละ 8,400 บาท" หมายถึงทองคำหนักหนึ่งบาทสามารถขายได้ 8,400 บาท

ในสมัยที่เริ่มใช้เหรียญกษาปณ์ครั้งแรก เงินเหรียญหนึ่งบาทนั้นเป็นเงินที่มีน้ำหนักหนึ่งบาทจริง ๆ ไม่ได้ทำด้วยทองแดงนิกเกิลเช่นในปัจจุบัน

ความเป็นมา

ระบบสกุลเงินไทยในปัจจุบัน ซึ่งเงิน หนึ่งบาท มีค่าเท่ากับ 100 สตางค์ เริ่มใช้ปี พ.ศ. 2440 ในสมัยรัชกาลที่ 5 ก่อนหน้านั้นเงินตราไทยใช้ระบบดังนี้